สไตล์นี้เรียกกว่าอะไร? ขอพิกัดเสื้อผ้าได้ไหม? เจาะลึกคำถามสุดเบสิก ที่มากกว่าแค่ความสงสัยใคร่รู้

เคยไหมเวลาไถฟีดมักจะเห็นคอมเมนต์ที่ว่า “สไตล์นี้เรียกว่าอะไร?” หรือ “ขอพิกัดเสื้อผ้าแนวนี้หน่อยได้ไหม?” ซึ่งดูเผินๆ มันก็เป็นคำถามเบสิกทั่วไป แต่ตอนนี้มันกำลังกลายเป็นวัฒนธรรมหลักบนโลกโซเชียลมีเดีย โดยเฉพาะในกลุ่ม Gen Z ที่พยายามจะจำแนกทุกความชอบ ทุกไลฟ์สไตล์ และทุกภาพลักษณ์ให้ออกมาเป็นชื่อเรียกที่ชัดเจน เพื่อใช้สิ่งเหล่านั้นเป็นกุญแจสำคัญ ในการไขประตูเข้าสู่ชุมชนที่พวกเขารู้สึกมีส่วนร่วม การตั้งชื่อเรียกให้กับสไตล์ย่อย อาทิ Coquette , Rockstar Girlfriend หรือ Dark Academia เปรียบเสมือนการได้รับแผนที่นำทาง ที่ช่วยให้พวกเขาสามารถค้นหาไอเทม เสื้อผ้า หรือแม้แต่ทัศนคติที่เข้าชุดกันได้ง่ายขึ้น ในโลกที่ทุกอย่างเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว การมีป้ายชื่อจึงเหมือนเป็นเครื่องอุ่นใจอย่างหนึ่งว่า รสนิยมของพวกเขามีที่ทาง และมีตัวตนที่ชัดเจนในโลกออนไลน์

อย่างไรก็ตามภายใต้ความต้องการนี้ กลับทำให้เกิดช่องว่างทางความรู้สึกระหว่าง 'คนถาม' และ 'คนถูกถาม' เพราะการที่คนถามตามหาชื่อเรียกของสไตล์ที่ชื่นชอบ ก็เหมือนการตามหาเผ่าพันธุ์ของตนเอง เมื่อพวกเขารู้ว่าสไตล์ที่ชอบเรียกว่าอะไร พวกเขาก็จะสามารถค้นหาคีย์เวิร์ด เพื่อซื้อเสื้อผ้า ฟังเพลง หรือจัดห้องให้เข้ากับกลุ่มนั้นได้ง่ายขึ้น และรู้สึกเหมือนได้เป็นส่วนหนึ่งของเผ่า ขณะที่คนถูกถามกลับรู้สึกเหมือนสูญเสียเอกลักษณ์ของตนเอง และต้องเผชิญกับภาวะย้อนแย้งในใจ เมื่อถูกขอให้สรุปตัวตนออกมาเป็นเพียงคำๆ เดียว เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว 'สไตล์' ไม่ใช่สิ่งที่หยิบฉวยมาจากตารางเทรนด์ แต่มาจากการบ่มเพาะรสนิยม การลองผิดลองถูก และการสะสมประสบการณ์ตลอดหลายปี การที่มีคนแปลกหน้ามาถามว่า "นี่เรียกว่าสไตล์อะไร" จึงอาจทำให้ผู้ฟังรู้สึกเหมือนถูกลดทอนความซับซ้อนของตัวตน ให้กลายเป็นเพียงสินค้า หรือเทรนด์ ที่คนอื่นจะสามารถก๊อปปี้ไปใช้ได้ในทันที โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการเรียนรู้แบบเดียวกัน ความรู้สึกหวงแหนนี้เองที่นำไปสู่กระแสการ Gatekeeping หรือการสงวนข้อมูลไว้เพื่อป้องกันไม่ให้สไตล์ของตน ถูกกลืนกินกลายเป็นกระแสหลัก จนสูญเสียเสน่ห์ และความหมายดั้งเดิมไป

จากปรากฎการณ์เหล่านี้ สะท้อนให้เห็นถึงความขัดแย้งระหว่าง 'ลัทธิบริโภคนิยมทางสไตล์' กับ 'การนิยามตัวตนผ่านงานศิลปะ' เพราะขณะที่โลกออนไลน์บีบบังคับให้เรา ต้องติดแฮชแท็กทุกอย่างเพื่อให้ถูกค้นพบ แต่หัวใจของความเป็นมนุษย์กลับปรารถนาที่จะเป็นหนึ่งเดียว และไม่เหมือนใคร การตั้งคำถามว่าสไตล์นี้เรียกว่าอะไร หรือขอพิกัดบ่อยครั้ง จึงเปรียบเสมือนดาบสองคม ที่ด้านหนึ่งคือการยกย่อง และชื่นชม แต่อีกด้านกลับถูกมองว่าเป็นความพยายามที่จะเข้าครอบครองตัวตนของผู้อื่น ผ่านการตั้งชื่อเรียกวัฒนธรรมย่อยนั้นๆ หรือการไม่พยายามหาสไตล์ของตนเอง ท้ายที่สุดแล้วความตึงเครียดนี้อาจไม่มีวันจางหายไป ตราบใดที่มนุษย์ยังคงโหยหาทั้งการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม และการเป็นบุคคลที่โดดเด่นท่ามกลางฝูงชนในคราวเดียวกัน

ตามไปอ่านเรื่องราวเพิ่มเติมเกี่ยวกับ แฟชั่น ได้ที่ (ระหว่าง 'สิทธิในร่างกาย' กับ 'ความเหมาะสมตามกาลเทศะ' เราควรขีดเส้นใต้ไว้ตรงไหนดี?)

ภาพ : Paramount Pictures