.
.
.
- มีการเปิดเผยภาพ และเนื้อหาของภาพยนตร์ -
.
.
.
สรุปไฮไลต์สำคัญ 5 ข้อ ภาพยนตร์ 'TAME เลี้ยงไม่เชื่อง'
- TAME เลี้ยงไม่เชื่อง เป็นภาพยนตร์ไทยแนว Folk Horror ที่กำกับและเขียนบทโดย 'มูย่า-ฐามุยา ทัศนานุกุลกิจ' และอำนวยการสร้างโดย BrandThink Cinema
- บอกเล่าเรื่องราวผ่านตัวละคร 'ขวัญ' เด็กสาววัย 16 ปี ในหมู่บ้านเลี้ยงวัวชน จังหวัดสุโขทัย ที่ต้องเผชิญกับการถูกควบคุม และกรอบที่เข้มงวด ภายใต้ความเชื่อเรื่อง 'แม่สะเมียง'
- พร้อมสำรวจประเด็นทางสังคม ความรุนแรง สุขภาพจิต และการใช้อำนาจครอบงำมนุษย์ ให้ 'เชื่อง' ราวกับสัตว์
- การพลิกบทบาทครั้งสำคัญของ 'พิมมา-พิมพ์มาดา' ร่วมด้วย 'เจษ-เจษฎ์พิพัฒ' , 'แพต-ชญานิษฐ์' และ 'น้อย-โพธิ์งาม'
- ดนตรีประกอบภาพยนตร์ มาในแนว Isan Funk โดยศิลปิน 'สลิล ชีวพันธุศรี' หรือ 'Salin' กับเพลง 'แม่สะเมียง' และ 'Prayer for Isara'
1 / 1
โปสเตอร์ภาพยนตร์ TAME เลี้ยงไม่เชื่อง
จุดเริ่มต้นของความ 'เชื่อง'
ภาพยนตร์เรื่อง 'TAME เลี้ยงไม่เชื่อง' จะพาผู้ชมเดินทางสู่หมู่บ้านเลี้ยงวัวชน ในจังหวัดสุโขทัย ศูนย์กลางของวัฒนธรรมที่ขับเคลื่อนด้วยพละกำลัง ความดิบเถื่อน และการฝึกฝนให้สัตว์ใหญ่ ยอมจำนนต่อคำสั่ง
โดยเรื่องราวโฟกัสไปที่ 'ขวัญ' เด็กสาววัย 16 ปี ผู้เติบโตมาพร้อมกับความเชื่อที่ว่า เธอรอดชีวิตมาได้เพราะ 'แม่สะเมียง' สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถทำให้วัวชนพยศ กลับมาเชื่อฟังได้
ทว่าในบ้านหลังเดียวกัน ขวัญกลับต้องเผชิญกับการควบคุมจาก 'ยศ' น้าชายผู้เลี้ยงวัวชน และยึดติดกับเธอ จนความห่วงใย กลายเป็นความอึดอัด รวมถึง 'ยายอ่าง' ผู้ยึดมั่นในกฎเกณฑ์ และคำว่า 'บุญคุณ' ทำให้ชีวิตของขวัญจึงไม่ต่างอะไรจากวัว ที่ถูกตีกรอบไว้รอวันฝึกให้เชื่อง จนกระทั่ง 'นารถ' น้าสาวผู้รักอิสระ เดินทางกลับมาจากกรุงเทพฯ ขวัญจึงมองเห็นทางรอด และโอกาสในการทวงคืนอิสรภาพของตัวเอง แต่การหลบหนีนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เมื่อความจริงเบื้องหลังความเชื่อ กำลังจะถูกเปิดโปงในรูปแบบที่คาดไม่ถึง
ทำความรู้จักกับ 'มูย่า-ฐามุยา ทัศนานุกุลกิจ' ผู้กำกับ TAME เลี้ยงไม่เชื่อง
ก่อนที่เราจะเข้าสู่เรื่องราวของ 'แม่สะเมียง' ผู้เขียนขอพาไปผู้อ่านชาวโว้ก ทำความรู้จักกับ 'มูย่า-ฐามุยา ทัศนานุกุลกิจ' ผู้กำกับรุ่นใหม่ เจ้าของผลงานภาพยนตร์เรื่อง 'สันดานกรุง' ที่ชนะรางวัลดิจิทัลฟอรัม ครั้งที่ 25 ของเทศกาล Thai Short Film และเป็นส่วนหนึ่งในภาพยนตร์รวมเรื่องสั้น 4 เรื่อง 'Voices of New Gen เสียงไม่เงียบ' ที่ออกฉายเมื่อปี 2565 และผลงานถัดมากับภาพยนตร์สั้นเรื่อง 'Suits' ที่ได้รับเกียรติให้เป็นภาพยนตร์ฉายปิดเทศกาล The Pride of Siam เมื่อเดือนกรกฎาคม 2566 ต่อมาในปี 2569 'มูย่า' ก็มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องเทอม 4 ตอน 'เรือนนางสนม' ที่ออกฉายเมื่อเดือนพฤษภาคม 2569 ที่ผ่านมา
- ผลงานกำกับภาพยนตร์ และซีรี่ส์
- 2569: ภาพยนตร์ยาวเรื่องแรก TAME เลี้ยงไม่เชื่อง และภาพยนตร์ Haunted Universities 4 (เรือนหนาสนม) (ออกฉายเดือนพฤษภาคม 2569)
- 2566: ภาพยนตร์สั้น Suits (Queer Short film by Cornetto) ได้รับเกียรติให้เป็นภาพยนตร์ฉายปิดเทศกาล The Pride of Siam (กรกฎาคม 2566)
- 2565: ภาพยนตร์รวมเรื่องสั้น Voices of New Gen เสียงไม่เงียบ (Episode 3: Bangkok Tradition / สันดานกรุง) ซึ่งชนะรางวัลดีจิตัลฟอรัม ครั้งที่ 25 ของเทศกาล Thai Short Film
- ผลงานด้านการเขียนบท
- 2567: Terror Tuesday Extreme: Viral Curse และ Caged Again (Series)
- 2566: Suits (Queer Short film by Cornetto)
- 2565: Voices of New Gen (Episode 3: Bangkok Tradition)
โดย 'มูย่า-ฐามุยา ทัศนานุกุลกิจ' ได้เปิดเผยถึงแรงบันดาลใจ ในการสร้างสรรค์ภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า เธอเติบโตมากับเรื่องเล่าของวิญญาณ และความลึกลับ ซึ่งตำนานต่างๆ ที่สืบทอดกันมานั้น เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ยาก ราวกับว่าชีวิต และความทรงจำของเรา ถูกแขวนอยู่บนเส้นบางๆ ระหว่างความจริง กับสิ่งเหนือธรรมชาติ ที่ยากจะจินตนาการถึง
TAME เลี้ยงไม่เชื่องจึงเป็นภาพยนตร์ที่ถูกสร้างขึ้น เพื่อถ่ายทอดสภาพจิตใจของ เด็กสาวที่กำลังเติบโต และต้องเผชิญกับความกลัว และความน่าสะพรึงกลัว ที่เปรียบเสมือนสงครามในจิตใจ ความคิด และอารมณ์ความรู้สึก เมื่อเธอถูกหลอกล่อให้เชื่อใจ ผ่านสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความเชื่อเรื่องวิญญาณ และสัตว์ที่ถูกบังคับให้เชื่อง
Salin - Prayer for Isara (From "Tame" Original Movie Soundtrack) - Official Music Video
จาก Isan Funk สู่เสียงดนตรีที่เล่าเรื่องได้มากกว่าความกลัว
อีกหนึ่งสิ่งที่ผู้เขียนรู้สึกขนลุกทุกครั้ง ระหว่างรับชมภาพยนตร์เรื่อง 'TAME เลี้ยงไม่เชื่อง' คือเพลงประกอบของภาพยนตร์ ที่ได้ 'สลิล ชีวพันธุศรี' หรือ 'Salin' มือกลอง โปรดิวเซอร์ และนักแต่งเพลงชาวไทย ที่สร้างชื่อเสียงในวงการดนตรีแคนาดา โดดเด่นด้วยการผสมผสานเครื่องดนตรีไทย เข้ากับจังหวะ Afro Soul จนเกิดเป็นแนวดนตรีเฉพาะตัวอย่าง Isan Funk
โดยเธอได้นำเอกลักษณ์ทางดนตรี และความสนใจในวัฒนธรรมพื้นถิ่น มาสร้างสรรค์เป็นสองบทเพลงอย่าง 'แม่สะเมียง' และ 'Prayer for Isara'
- เพลง 'แม่สะเมียง' ได้แรงบันดาลใจจากประติมากรรมนักดนตรีสตรี ในยุคทวารวดี ที่ปรากฏเครื่องดนตรีสาย ลักษณะคล้ายกระจับปี่ ก่อนนำเสียงเครื่องดนตรีโบราณนี้ มาเป็นองค์ประกอบหลัก ผสมผสานกับเสียงร้องแบบพื้นถิ่น ที่เชื่อมโยงกับชาวมอญโบราณ และเครื่องสายออร์เคสตราอย่างไวโอลิน วีโอลา และเซลโล เพื่อถ่ายทอดบรรยากาศของพิธีกรรม ที่ทั้งลึกลับ ศักดิ์สิทธิ์ และน่าเกรงขาม
- เพลง 'Prayer for Isara' เกิดจากการนำเสียงร้องของศิลปินพื้นบ้าน จากกลุ่มชาติพันธุ์ญัฮกุร (ยะ-กุ้น) ที่มีรากทางวัฒนธรรมเชื่อมโยงกับชาวมอญโบราณ มาผสมผสานกับดนตรีประกอบภาพยนตร์ เพื่อถ่ายทอดกลิ่นอายของวัฒนธรรมพื้นถิ่น ผ่านการเรียบเรียงดนตรีร่วมสมัย
"สลิลอยากให้เด็กทุกคนมีอิสระในการใช้ชีวิต และอยากให้สังคมตระหนักถึงปัญหา Child Grooming มากขึ้น รวมถึงอยากให้คนที่กำลังกระทำสิ่งเหล่านี้ หยุดการกระทำของตัวเอง และปล่อยให้เด็ก ๆ ได้มีอิสระในการใช้ชีวิตค่ะ" - สลิล
ซึ่งนอกเหนือจากเรื่องความเชื่อ และพิธีกรรมแล้ว ภาพยนตร์ 'TAME เลี้ยงไม่เชื่อง' ยังหยิบยกประเด็น Child Grooming มาเป็นแกนหลักของเรื่อง ทำให้สลิลตั้งใจให้ดนตรีเป็นอีกหนึ่งวิธี ในการสื่อสารความรู้สึกของตัวละคร โดยเฉพาะเสียงของเด็กที่ต้องการอิสรภาพ และการรับฟังจากคนรอบข้าง
เจาะลึก TAME เลี้ยงไม่เชื่อง เมื่อสังคมจำยอมสร้าง 'เหยื่อ' ภายใต้หน้ากากความเชื่อ
หากรับชมแบบผิวเผิน TAME เลี้ยงไม่เชื่อง อาจดูเหมือนภาพยนตร์สยองขวัญสัญชาติไทย ที่หยิบเอาความเชื่อท้องถิ่น และภูตผีปีศาจมาเป็นตัวเดินเรื่อง (ตามสูตรสำเร็จของภาพยนตร์สยองขวัญไทย ที่ได้รับความนิยมสูง) แต่หากมองลึกลงไปใต้เรื่องราวความเชื่อ และความน่าสะพรึงกลัว หนังเรื่องนี้ได้พยายามถ่ายทอดเรื่องราว ความเน่าเฟะของปิตาธิปไตย และโครงสร้างทางสังคมที่บิดเบี้ยว ที่ยังคงเกิดขึ้น และเป็นอยู่ในสังคมไทยในตอนนี้
โดยหัวใจสำคัญของ TAME เลี้ยงไม่เชื่อง คือการทำให้ผู้คนตระหนักถึงปัญหา Child Grooming และ Manipulation ผ่านเรื่องราวของ 'ขวัญ' เด็กสาวที่ต้องเผชิญกับความสูญเสียในวัยเยาว์ และมีปมสะสมจากการถูกกระทำ ทั้งทางร่างกายและจิตใจ รวมถึงการถูกล่วงละเมิด และการใช้ความรุนแรง ที่ถูกปกปิดไว้ใต้พรมของคำว่า 'ครอบครัว' และ 'ผู้มีพระคุณ' ซึ่งการกระทำของตัวละครรอบตัวขวัญ ไม่ว่าจะเป็นการงมงายในความเชื่อ การบิดเบือนความจริงให้ขวัญรู้สึกผิด หรือการค่อยๆ หล่อหลอมให้ขวัญกลายเป็นเด็กที่ไร้จุดยืน ไร้สิทธิเสียงของตัวเอง ซึ่งล้วนเป็นการทำลายความเป็นมนุษย์ทีละน้อย
แน่นอนว่าสภาวะความรุนแรงเรื้อรังเหล่านี้ ย่อมส่งผลให้สุขภาพจิตของ 'ขวัญ' เกิดความบิดเบี้ยว จนเข้าข่ายโรคทางจิตเวชหลายประการ ไม่ว่าจะเป็น
- โรคความเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ (PTSD): ความทรงจำที่โหดร้ายเกี่ยวกับการสูญเสียแม่ผู้ให้กำเนิด และการถูกข่มขืน หวนกลับมารังควานในรูปแบบของภาพหลอน และอาการผวาตลอดเวลา
- โรคซึมเศร้า (Major Depressive Disorder - MDD): ความรู้สึกสิ้นหวัง ดำดิ่ง และการถูกตัดขาดจากสังคมภายนอก ทำให้จิตวิญญาณของขวัญค่อยๆ ตายลงไปทีละน้อย
- โรคจิตเวช/จิตเภท (Schizophrenia): การแยกแยะความจริงกับภาพจินตนาการเริ่มเลือนหาย เมื่อถูกกดทับถึงขีดสุด สมองจึงสร้างความเชื่อ และกลไกปกป้องตัวเองขึ้นมา จนมองเห็นพิธีกรรมหรืออำนาจ 'แม่สะเมียง' เป็นทางออกเดียวในการควบคุมผู้อื่น
- หรือแม้แต่โรคอุปทานหมู่ (Mass Hysteria): การที่คนในชุมชนหลงเชื่อสิ่งปลอมๆ และร่วมกันส่งต่อความลึก จนกลายเป็นแรงกดดันเชิงโครงสร้าง ที่บังคับให้ทุกคนต้อง 'เชื่อง' ตามๆ กัน
การทำลายจิตใจอย่าง 'การบิดเบือนความจริง' ของผู้ใหญ่รอบตัว ทำให้ขวัญสูญเสียสภาวะการรับรู้ความจริง เมื่อที่พึ่งสุดท้ายทางจิตใจถูกพังทลาย ความสับสนและสภาวะจิตเภท ทำให้ขวัญตัดสินใจกระทำการรุนแรงที่ไม่มีใครคาดคิด ตามที่ภาพยนตร์อยากถ่ายทอดให้เห็นว่า 'การหลงเชื่อสิ่งปลอมๆ' และความรุนแรงที่เกิดขึ้น อาจไม่ใช่เรื่องของอาถรรพ์ แต่คือผลผลิตที่เน่าเฟะจากพ่อแม่ คนในครอบครัว คนใกล้ชิด หรือสังคมที่รังแกเด็ก
ที่น่าสนใจไปกว่านั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ไม่ได้มองโลกแบบขาวดำเสียทีเดียว เพราะตัวละครอย่าง 'ยศ' เอง ก็เป็นส่วนหนึ่งของวงจรอุบาทว์ ที่ตกเป็นเหยื่อของการถูกครอบงำด้วยโครงสร้างทางสังคม และค่านิยมที่ผิดเพี้ยนเช่นกัน ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าความรุนแรง มักส่งต่อเป็นทอดๆ ผ่านระบบสังคมที่ไร้ทางเลือก
ซึ่งผู้เขียนไม่ได้จะฟอกขาวให้ตัวละครยศ เพราะผู้เขียนก็ไม่ได้เห็นด้วยกับสิ่งที่ยศทำ ตัวผู้เขียนเองตอนรับชม ก็รู้สึกสะอิดสะเอียน หายใจไม่ทั่วท้อง ทันทีที่จับสังเกตุได้ว่าพฤติกรรมของยศ ในซีนช่วยขวัญลองชุดนักเรียน ที่ตอนแรกคิดว่าภาพยนตร์ พยายามเล่าให้เราเห็นถึงความสนิทสนมระหว่าง 'ขวัญ' และ 'ยศ' หรือเปล่า แต่มวลบรรยากาศที่สัมผัสได้ มันไม่ได้สื่อไปในทางนั้นเลย และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ตามเนื้อเรื่อง ที่ตัวยศเองก็ไม่ได้มีสำนึกคิดอะไรเลยว่า สิ่งที่เขาได้ทำลงไปมันเลวร้าย และโฉดชั่วขนาดไหน (เลวโดยเนื้อแท้) แต่สิ่งที่น่ากลัวคือ มันมีคนเป็นนี้ในสังคมเราจริงๆ...
รีวิวความรู้สึกหลังดู TAME เลี้ยงไม่เชื่อง
ขอเกริ่นไว้เลยว่าตัวผู้เขียนห่างหายจากการรับชมภาพยนตร์ ในโรงหนังมานานมาก ซึ่งการได้กลับมาดูภาพยนตร์ไทยคุณภาพดีๆ แบบนี้ ทำให้เรารู้สึกว่าคนไทยเก่ง มีความสามารถ แต่ด้วยอะไรหลายๆ อย่างในสังคม และอุตสาหกรรมภาพยนตร์ ยังมีข้อจำกัด และไม่เอื้อต่อการเติบโตในหลายๆ ด้าน (อย่างที่ทุกคนรู้ว่า TAME เลี้ยงไม่เชื่องนั้น โดนลดรอบฉายลง)
ในแง่ของงานโปรดักชั่น TAME เลี้ยงไม่เชื่อง โดดเด่นทั้งงานภาพ เซ็ตติ้ง และเสียงประกอบ ที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกที่อึดอัด หดหู่ และความดิบเถื่อน ตลอดจนการเปรียบเปรยวิถีชีวิตมนุษย์ เข้ากับการฝึกวัวชน ที่ถ่ายทอดอย่างตรงไปตรงมา หรือแม้แต่บรรยากาศของชุมชน ที่เหมือนเราได้เข้าไปสัมผัสตรงนั้นจริงๆ รวมถึงการผลิกบทบาทของ 'พิมมา-พิมพ์มาดา' ในบท 'ขวัญ' ที่สามารถถ่ายทอดความเจ็บปวด ความหวาดกลัว และความแค้นที่ถูกกดทับ ผ่านสายตาและภาษากาย ที่ต้องแบกรับความกดดันทั้งหมดของเรื่องราวไว้ได้อย่างอยู่หมัด รวมถึงด้วย 'เจษ-เจษฎ์พิพัฒ' ที่สลัดภาพพระเอกหนุ่ม มารับบท 'ยศ' ที่มีความซับซ้อน และความน่ากลัวอยู่ในตัว ผ่านสายตาและท่าทีที่ดูใสซื่อ รวมถึงการเข้ามาเติมเต็มเรื่องราวของ 'นารถ' รับบทโดย 'แพต-ชญานิษฐ์' ที่เหมือนเป็นแสงสว่างอันริบหรี่ของ 'ขวัญ' ในการหลุดพ้นจากวงจรนี้
และที่ชื่นชอบเป็นพิเศษคือ TAME เลี้ยงไม่เชื่อง ไม่ใช่แค่หนังผีวิญญาณหลอนทั่วไป แต่เป็นภาพยนตร์เขย่าขวัญ ที่ตั้งคำถามกับสังคมไทยว่า
"ถ้าวัวทำให้เชื่องได้... แล้วคนล่ะ?"
พร้อมพาเราไปสำรวจมุมมืดของคำว่า 'ครอบครัว บุญคุณ และความเชื่อ' ก่อนจะระเบิดออกมาเป็นบทเรียนราคาแพงว่า เมื่อมนุษย์ถูกปฏิบัติเหมือนสัตว์เดรัจฉาน วันหนึ่งสัญชาตญาณดิบ และการเอาตัวรอด ย่อมน่ากลัวเกินกว่าที่ผู้กระทำจะจินตนาการถึง ซึ่ง TAME เลี้ยงไม่เชื่อง ก็เป็นอีกหนึ่งผลงานไทย ที่ควรค่าแก่การเข้าไปพิสูจน์ด้วยตัวเอง ในโรงภาพยนตร์จริงๆ
ตามไปอ่านเรื่องราวเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'หนังไทย' ได้ที่ (7 หนังผีไทยสำหรับดูวันฮาโลวีน! เปิดลิสต์ความหลอนข้ามคืนฉบับคนอยากนอนสะดุ้ง)























.webp)

