VOGUE FIRST TAKE | Balenciaga ‘ความสับสับที่คละคลุ้งด้วยความสง่างาม’ โดย Pierpaolo Piccioli

Balenciaga ภายใต้ยุคของ Pierpaolo Piccioli เต็มไปด้วยคำถามและข้อครหามากมาย สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากทักษะหรือวิสัยทัศน์ แต่เป็นผลลัพธ์ที่ออกสู่สายตาประชากรแฟชั่นทั่วโลก ผู้เขียนนิยามให้กับผลงานของดีไซเนอร์ชาวอิตาเลียนระดับไอคอนว่า ‘ความสับสนที่คละคลุ้งไปด้วยความสง่างาม’ เพราะตลอดระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมา โชว์รันเวย์ของ Balenciaga แปรเปลี่ยนจากความขบถท้าทายในสไตล์ของ Demna สู่การหวนคืนสู่รากฐานดั้งเดิม ยึดหลักแนวคิดของ Cristóbal Balenciaga มาตีความใหม่ผ่านเลนส์ของความร่วมสมัย เช่นเดียวกับลายเซ็นของแม่ทัพคนใหม่ที่มีเอกลักษณ์ด้านงานออกแบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสื้อผ้าสตรีที่ขับเน้นความงดงามจนผู้เขียนเองก็เคยตั้งฉายาในวงสนทนาส่วนตัวว่า ‘ดีไซเนอร์ที่รักผู้หญิง’

มาถึงคอลเล็กชั่นฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูร้อน 2027 มีคำถามที่ Pierpaolo Piccioli ต้องตอบมากมายหลายประเด็น และตอบด้วยผลงานบนรันเวย์ ความโหดหินที่ต้องเผชิญอย่างหนักหนาคือความสมดุลระหว่างภาพจำของความจัดจ้านในยุค Demna รากฐานความสง่างามและการทดลองสิ่งใหม่โดยผู้ก่อตั้ง ไปจนถึงลายเซ็นของตัวเองที่ต้องโดดเด่นมากพอ แต่ไม่กลบอัตลักษณ์ของ Balenciaga ดังนั้นนี่คือความสง่างามที่แสนสับสนประเด็นแรก และมันถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่เดือนมีนาคมจวบจนปัจจุบัน ซึ่งแน่นอนว่าบางคนอาจจะชื่นชอบวิถีแฟชั่นของ Pierpaolo Piccioli เป็นพิเศษ ทว่าในโลกความเป็นจริงไม่อาจไม่ตอบโจทย์รสนิยมของกลุ่มลูกค้า และดัชนีชี้วัดตามตัวเลขทางเศรษฐกิจก็ไม่ได้เอื้ออำนวยไปในทิศทางที่ดีเท่าไหร่นัก

‘วิถีความขบถกับแนวทางแห่งความสร้างสรรค์ที่ชวนฉงน’ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า Pierpaolo Piccioli เหมือนกำลังหลงทาง แม้ความตั้งใจจริงของคือการผสมผสานระหว่าง 3 องค์ประกอบเข้าด้วยกัน มุมมองกับความขบถและตอบโจทย์มิติอันจัดจ้าน ความสวยงามและเต็มไปด้วยเรื่องราว ไปจนถึงรายละเอียดอันเนี้ยบประณีต ชัดเจนเลยว่าเขาต้องการเลือกนำเสนอทั้งรูปแบบงานโอตกูตูร์ ผสมผสานเข้ากับเสื้อผ้าในชีวิตประจำวัน จุดกึ่งกลางตรงนี้แง่หนึ่งก็ทำให้รู้สึกถึงความสมดุลและบ่งชี้แนวคิดของหัวเรือใหญ่คนนี้ได้อย่างชัดเจน ในขณะเดียวกันมันก็เป็นจุดบอดสำคัญที่ทำให้รู้สึกถึงความครึ่งๆ กลางๆ อย่างบอกไม่ถูก แม้ภาพของยุค Demna จะค่อยๆ เลือนรางหายไปเรื่อยๆ แต่ภาพใหม่ที่เข้ามาแทนที่มันสวยงาม แต่กลับไม่น่าจดจำ
 

การมาถึงของคีย์พีซชิ้นสำคัญ และอาจเป็นรากฐานการพัฒนาต่อไปในอนาคต เทคนิค ‘Peplum’ ถูกนำมาใช้อย่างเป็นประจักษ์ แปรเปลี่ยนท่อนบนธรรมดาให้กลายเป็นไอเท็มชิ้นสะดุดตา ในขณะที่ลุคกางเกงเดนิมก็แปรเปลี่ยนจากไอเท็มชิ้นเบสิก สู่การเป็นไอเท็มระดับคีย์พีซที่ Pierpaolo Piccioli ตั้งใจรังสรรค์ด้วยความประณีตทุกกระเบียดนิ้ว ต้องยอมรับว่าวิธีการเล่นกับเนื้อผ้า แพตเทิร์นการตัดเย็บ และซิลูเอตต่างๆ รวมถึงเรื่องวอลุ่ม เลเยอร์ และวิธีสไตลิ่ง ตะโกนชื่อของเขาออกมาอย่างชัดเจน นำมาสู่ภาพรวมของคอลเล็กชั่นที่สง่างาม ดูละเอียดประณีต เรื่อยไปจนถึงการทำให้บรรยากาศสว่าง โปร่งสบาย และสะอาดตา ซึ่งเป็นความเก่งฉกาจที่ไม่มีใครปฏิเสธได้

ในทางกลับกันเสน่ห์บางอย่างกลับถูกตั้งคำถามว่า Pierpaolo Piccioli มาถูกทางจริงหรือไม่ เสื้อผ้าหลายชิ้นยังเน้นความโป่งพอง ขนาดสัดส่วนที่จะเรียกว่าแนวคิดการทดลองแบบสุดเหวี่ยงไม่ก็ไม่ใช่ จะรักษากลุ่มลูกค้าตามรสนิยมเดิมตลอดทศวรรษที่ผ่านมาก็ไม่เชิง มันสะดุดตาเมื่อมองผิวเผิน แต่ขาดจิตวิญญาณไปอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนกับว่า Pierpaolo Piccioli คือผู้ใหญ่ที่มีวิสัยทัศน์อีกรูปแบบหนึ่ง กำลังต่อยอดความสำเร็จเดิมที่ตนเองไม่ได้ถนัดถนี่มากนัก ‘ตัวตนของคนรุ่นเก่าที่พยายามจะสร้างสรรค์นิยามความสดใหม่’ หรือ ‘ผู้ใหญ่ที่อยากทำบางสิ่งให้ดูเยาว์วัย’ อาจเป็นการเปรียบเปรยที่โหดร้าย แต่ตรงกับความเป็นจริงเมื่อเทียบกับผลงานบางชิ้นในคอลเล็กชั่นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ยิ่งสร้างสรรค์ผลงาน คำถามและข้อครหาควรลดลง ตัวตนของ Pierpaolo Piccioli ณ ห้องเสื้อระดับตำนานน่าจะเด่นชัดและมั่นคง แต่จนถึงโชว์นี้ยิ่งผลงานปรากฏบนรันเวย์ออกมาเรื่อยๆ ยิ่งเกิดคำถาม และคำถามที่ผุดขึ้นมาจนอาจเป็นเหตุผลว่าหัวเรือคนล่าสุดของเมซงอาจกำลังหลงทางคือ “คุณค่าของ Balenciaga คืออะไรกันแน่?” นี่อาจเป็นเหตุผลที่กระแสข่าวลือหนาหูเริ่มกระจายต่อแบบไม่มีชะลอว่า Pierpaolo Piccioli อาจกำลังต้องโบกมือลาไปอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เสื้อผ้าไม่สวย แน่นอนว่าเรื่องธุรกิจเป็นเหตุผลหลัก ทว่าประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าเขาไม่สามารถค้นหาคุณค่าและความสมดุลในการรับช่วงต่อตำแหน่งบนยอดพีระมิดของเมซงแห่งนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพและรวดเร็วพอ ยิ่งเวลาล่วงเลยไปมันอาจจะถึงจุดที่สายเกินจะแก้ไขไปเสียแล้ว…